Home SpeesCees Zaden Producten Kweek Webshop Contact

Het Marokkoverhaal 1/6

SpeesCees in Marokko

Er zijn kwekers en kwekers in deze wereld

De meeste zijn broodkwekers, een paar zijn hun hart kwijtgeraakt aan het plantje. Op de XX-file page in het menu kun je lezen wat ik er te zoeken had, maar binnen het wereldje van de Marokkaanse kwekers zijn de werkelijke plantjesfreaks ver te zoeken.

De Marokkanen hebben toch al een redelijk oude cannabiscultuur! Maar verder dan zaaien, oogsten en verkopen gaat het er niet. De vele velden en de natuurlijke kruisbestuivingen daar in het RIF gebergte dragen er zorg voor dat de plant sterk blijft. In het algemeen kwam ik er ook maar erg weinig Hermafrodieten tegen. (Vaak een graadmeter bij verval van een soort) Maar goed, na dit wazige begin zullen we ff terug gaan naar het begin.

Omdat ik daar getrouwd was, een boerderij gebouwd had, en er bijna 5 jaar permanent woonde, met m'n ogen niet in mijn zak, wil ik die ervaring met de echte plantjesfreaks delen.

Nadat ik al jaren in Marokko kwam om mijn 'inkopen" te regelen, was het toch een vreemde gewaarwording om met het selecte groepje mensen waar we mee onderweg waren, steeds dieper het mistige Rif gebergte in te rijden. Er kan een behoorlijk luguber sfeertje hangen daar in die bergen. No way back, ik had besloten daar te gaan wonen! De gehuurde vrachtwagen vol met bouwmaterialen ronkte en schudde alsof het erom ging spannen. Dat deed het dus ook, want er waren stukken bij waar we nog maar met 5 kilometer per uur omhoog kwamen. Maar we kwamen in Bab'Bebberet, en daar was diesel en eten voor de laatste ruk naar Tamaroute Sahel, waar we de echte pistes nog moesten trotseren met die oude grote lompe vrachtwagen. Halfweg het laatste "pad" naar het stuk grond van de familie, ging het fout! De chauffeur wilde niet meer verder, punt uit!

M'n oom Abd.Ali met zoon en 2 dochters. Dit zijn echte RIF-mensen.

We hebben twee dagen gezwoegd om alle bouwmaterialen naar de bouwplek te brengen met de paarden. Maar de ontvangst bij haar oom ( die ik al een paar jaar kende) was erg hartelijk en spontaan. Na een dikke joint werd besloten dat de hele familie mee zou werken om alles naar de bouwplaats te brengen. Maar oom "lief" stond twee dagen te commanderen, thee te drinken, te blowen, en de rest op te jagen! ? Later leerde ik snel dat zo'n gedrag voor mannen daar een normaal gegeven is. Al vlug leerde ik dat ook met het verbouwen van de kif hetzelfde het geval is. De vrouwen doen alle fysieke arbeid met de kif, behalve het zeven!

Ook zou het voor hen geen enkel verschil brengen als er bijv. maïs op het veld zou staan. Kif is werken, kif is poen, kif is er een gewoon landbouwproduct. Het Rif is ook een gebied dat maar erg langzaam ontwikkeld. Ze zijn (terecht) behoorlijk eigenwijs hoor, die boeren daar! Ze hadden al menig maal aan de stok met het regime, omdat ze geen macht van buiten het Rif kunnen accepteren. Ze waren ook NOOIT bezet! Niet in de franse overheersingen, niet de Spaanse, geen enkele! Ze zaten daarboven op die hoge toppen met een hooivork, en zeiden: kom maar naar boven!! Ha,ha…dat was moeilijk, die bergmensen kregen ze daar niet weg of onder de duim. En dat is tot op heden nog niet gelukt!

Een vallei in het RIF eind maart. De mannen zijn er intussen al uitgetrokken.

Verder naar deel 2